Rotterdam verloor op 14 mei 1940 bijna zijn hele binnenstad. Niet een wijk, niet een straat, maar de stad. Wat daarna werd gebouwd, werd gebouwd op een leeggeveegd veld. Schaal, maat, stratenpatroon: alles begon opnieuw. Dat voel je nog steeds, al besef je het misschien niet.

Mijn ontwerp maakt die gelaagdheid zichtbaar in het Blaakgebied. Het stratenpatroon van voor 1940 frees ik in de bestrating: een archief onder je voeten. Op sommige van die  plekken staan oranje stalen constructies die historische gevelfragmenten dragen: niet als reconstructie, maar als suggestie van de schaal die hier ooit was. 

Maar Rotterdam wiste zichzelf ook na de oorlog uit. Het oude spoorviaduct verdween niet door bommen maar door een sloopbesluit. Dat fragment geef ik terug als park. Het is het uitzichtpunt vanaf het frame van de spoorwegbrug.

Het park moet je een volledig uitzicht geven over de kern van Rotterdam. Met daarbij de toevoeging van de natuur, die ik nu mis in dat deel van de stad. Een combinatie die moet voelen alsof je elke tijdslaag van Rotterdam even kan betreden.