Het schoolplein is bij uitstek de plek waar contact tussen jongeren ontstaat. Of eigenlijk, ontstond. Want ik zie hoe schoolpleinen vooral plekken van doorstroom zijn geworden. Er wordt gezeten, gewacht en gekeken, maar er is weinig interactie. Daarom heb ik contact gezocht met een school om leerlingen te interviewen en ter plekke te observeren hoe het schoolplein gebruikt wordt.

Ik ben benieuwd hoe een ruimtelijke ingreep sociale interactie kan uitlokken. Tijdens mijn ontwerpproces onderzocht ik verschillende vormen van ontmoeting. Ik begon met losse zitobjecten, maar merkte al snel dat die vooral individueel gebruikt werden. Daardoor verschoof mijn focus naar samenwerking, beweging en gedeeld gebruik. Vanuit experimenten met touw, netten en hoogteverschillen ontstond het idee van een verhoogde netstructuur waarin verschillende zitplekken zijn verwerkt die gericht zijn op samenkomen, tegenover elkaar zitten en gedeeld gebruik.

De installatie is vormgegeven tussen de bestaande trappen van het plein. Het net hangt in een feloranje constructie van geometrische frames, waardoor de betonnen trappen onder het ontwerp bruikbaar blijven als zitplek en doorgang. De vorm dwingt niets af, maar nodigt wel uit tot contact. Beweging speelt daarin een belangrijke rol. Zodra iemand het net gebruikt, reageert de rest van de constructie mee. Je voelt letterlijk dat je dezelfde ruimte deelt.