Dit project is heel persoonlijk. Ik merk vaak dat ik harder of sterker overkom dan ik mij vanbinnen voel. Die tegenstelling tussen wat mensen zien en wat er werkelijk speelt, zie ik niet alleen bij mezelf, maar ook bij veel anderen. Toch praten we daar weinig over. Kwetsbaarheid wordt vaak verborgen, terwijl juist daarin verbinding kan ontstaan 

Kwetsbaarheid is voor mij geen stilstaand gevoel, maar een ervaring waar je doorheen beweegt. Daarom heb ik ervoor gekozen om een verplaatsing vorm te geven. Want emoties komen in golven: je voelt, verwerkt, staat even stil en gaat daarna weer verder. Dat gevoel wil ik tastbaar maken door bezoekers een route te laten lopen. 

De route neemt bezoekers mee op een wandeling langs verschillende emoties. Het begint bij verdriet, gevolgd door rust en intimiteit, en eindigt uiteindelijk in ontmoeting. Materialen spelen hierin een belangrijke rol. Beton, hout en glas versterken elk een andere emotie. Het koude en harde van beton, de warmte van hout en de openheid en kwetsbaarheid van glas zorgen ervoor dat gevoelens niet alleen zichtbaar, maar ook voelbaar worden. De natuur op het Brienenoordeiland ..

Met De Kwetsbare Route wil ik laten zien dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar iets menselijks dat gedeeld mag worden. Misschien begrijpen we elkaar beter wanneer we durven laten zien wat er onder de oppervlakte leeft.