Voor mij betekent verbinding niet alleen de verbinding tussen mensen, maar ook de verbinding tussen verleden en heden. Het gaat erom hoe herinneringen uit mijn familieverhaal een plek krijgen in mijn eigen werk, en hoe ik deze kan vertalen naar een ruimtelijke ervaring. 

In mijn ontwerp combineer ik elementen uit traditionele patronen en Indonesische dakvormen op een eigentijdse manier. Het spel tussen licht en schaduw staat centraal. Daarbij heb ik me laten inspireren door Wayang Kulit, een traditionele Indonesische vorm van schaduwspel waarbij licht wordt gebruikt om verhalen te vertellen. Door batik patronen in materialen te verwerken ontstaat er een schaduwspel dat gedurende de dag continu verandert.

Met dit paviljoen wil ik een plek creëren waar bezoekers niet alleen kijken, maar ook ervaren. Een ruimte waarin licht, beweging en patroon samenkomen en voortdurend veranderen door de omgeving en de mensen die zich erin bewegen. Hierdoor ontstaat een unieke ruimte die gedurende de dag steeds verandert door licht, schaduw en beweging. Net als bij Wayang Kulit vertelt het paviljoen een verhaal, maar dan via patroon, ruimte en interactie. Op deze manier komen traditie, persoonlijke herinneringen en moderne vormgeving samen in één beleving.