“Hi, mag ik je wat vragen? Weet je toevallig de weg naar het Centraal Station?”

Een jonge meid vroeg mij de weg op straat. Ik schrok, deed mijn oortjes uit en dacht:
“huh, maar je kunt toch gewoon Google Maps gebruiken?”

Dat moment bleef hangen. Want ik realiseerde me dat waar we ons vroeger zelf oriënteerden, we nu systemen volgen die ons stap voor stap sturen. Onze telefoon is ons onmisbare gereedschap geworden om ergens te komen. Een systeem dat ons precies vertelt waar we heen moeten, maar er ook voor zorgt dat we steeds minder om ons heen kijken.

We weten waar we heen willen. Maar na aankomst weten we niet meer hoe we er zijn gekomen.

We besteden steeds meer uit: ons geheugen, ons gevoel voor richting en onze aandacht. Voor mijn afstudeerproject onderzoek ik wat er gebeurt wanneer we niet meer zelf kijken, onthouden of observeren. Dat zie ik overal terug. Mensen die al vijf jaar dezelfde route rijden met Google Maps aan. Vrienden die zeggen dat ze geen borden meer kunnen lezen. Of zich onzeker voelen zonder telefoon. Verdwaald, al voordat ze zijn vertrokken.

In Uitgestippeld verzamel, sorteer en kader ik ronde objecten om mijn manier van kijken zichtbaar te maken op een verzamelwand. De verzameling laat zien hoe ik betekenis vind in alledaagse details. Vanuit die verzameling ontstaat een ‘Rondkijker’ waarmee je je omgeving anders bekijkt en details ontdekt die je normaal over het hoofd ziet.

Ik ontwerp geen oplossing, maar een onderbreking. Een kleine herinnering om weer om je heen te kijken!