Vanuit die observaties ontwerp ik open structuren waarin gefilterd daglicht, schaduw en natuurlijke  veroudering onderdeel worden van de ruimtelijke beleving. In een omgeving vol snelheid en prikkels  onderzoek ik hoe architectuur ruimte kan maken voor stilte, licht en aandacht. Niet door natuur toe te  voegen als decoratie, maar door haar voelbaar te maken in de ruimte zelf. 

In mijn afstudeerproject onderzoek ik hoe mijn paviljoen kan functioneren als ademruimte voor mens en  natuur. Met open structuren, natuurlijke materialen en geleidelijke overgangen ontstaat een omgeving  die meebeweegt met licht, seizoen en tijd. Het paviljoen vormt een publieke rustplek binnen de stedelijke  context van Rotterdam, bedoeld voor mensen die tijdelijk afstand willen nemen van de snelheid en  prikkels van de stad.