Vissen op zee betekent vaak koud water, harde wind en hoge golven. Het is dan ook niet zo gek dat de vissers vroeger warme wollen truien droegen tijdens hun werk. Deze truien waren functioneel maar zaten ook vol met patronen met een betekenis. De patronen symboliseerden hun werk, afkomst, geloof. Elke vissersplaats had een eigen patroon. Vissers herkenden elkaar aan hun truien, wat hen met elkaar verbond. 

Deze visserstruien traditie bestaat niet meer, terwijl de behoefte aan herkenning en verbondenheid nog altijd bestaat. Wie je bent is tegenwoordig veel meer een eigen keuze dan iets dat vastligt door je afkomst of de plek waar je vandaan komt. We dragen, net als de vissers, nog steeds symbolen om onze identiteit te laten zien. Denk maar aan sportshirts, vlaggen, logo’s van merken en symbolen. Wat je draagt vertelt iets over je identiteit. Dat interesseert mij.

In mijn werk onderzoek ik hoe de patronen van de oude visserstruien gecombineerd kunnen worden met hedendaagse symbolen om zo een nieuwe beeldtaal te creëren. Ik heb bewust gekozen voor typografische symbolen zoals @, # en & omdat deze symbolen wereldwijd herkenbaar zijn en sterk verbonden zijn met de manier waarop we vandaag communiceren. Ze verwijzen naar sociale media en online identiteit. 

Waar de breipatronen herkenbaar waren voor de vissers, zijn deze symbolen herkenbaar voor ons. Door deze allebei te gebruiken wil ik een beeldtaal creëren die de oude visserstrui traditie terugbrengt maar ook nieuwe herkenning en verbondenheid oproept.